Skip to content

Διήγημα «ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ»

Μαΐου 4, 2017

dragon-1014565_960_720

Έτος 2111 μ. Χ. κάπου κοντά στον διάσημο και κάποτε υπέροχο πλανήτη που λεγόταν Γη. Εκεί στον τόπο όπου οι έρευνες των τότε κορυφαίων επιστημόνων, έδιναν ζωή δισεκατομμυρίων ετών μη ξέροντας την κρυφή δύναμη των ανθρώπων να καταστρέφει ότι όμορφο συναντά. Εκεί που πλέον είναι όλα μία απέραντη θάλασσα και  κάποιες ελάχιστες εναπομείναντες βουνοκορφές, να μαρτυρούν την ομορφιά που καταστράφηκε μετά τον τέταρτο κατακλυσμό στην μακρά ιστορία της ανθρωπότητας.

Το διαστημόπλοιο «Ίρις» ετοιμάζεται πυρετωδώς να ξεκινήσει το δεύτερο ταξίδι του  για να αναζητήσει την κιβωτό του Τιμολέων, του ανθρώπου που επιλέχθηκε μέσα από χιλιάδες ανδρείους άντρες να ζήσει τον κατακλυσμό και να είναι αυτός ο συνεχιστής της ζωής εκεί. Μια ζωή που πρέπει πάση θυσία να συνεχιστεί, όπως υπήρχε για εκατομμύρια χρόνια, κλείνοντας πρώτα όλες τις πληγές που ο άνθρωπος άνοιξε χωρίς την παραμικρή σκέψη για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού.

«Σας μιλά η κυβερνήτης του «Ίρις», λάβετε θέσεις σε ακριβώς πέντε λεπτά ώρας πλανήτη Λίλιθ ξεκινάμε την δεύτερη εξερεύνηση μας στον πλανήτη Γη. Ευχόμαστε να είναι και η τελευταία». Η Τζέιν ως η μόνη γυναίκα του πληρώματος και ως κυβερνήτης που έχει την απόλυτη ευθύνη του ταξιδιού, προσπαθεί να σκεφτεί θετικά. Δεν θέλει σε καμία περίπτωση να γυρίσει πίσω στην Λίλιθ χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα που περιμένουν όλοι εδώ και χρόνια, να γυρίσουν πίσω στη Γη τους, εφόσον έχουν βρει τον Τιμολέων. Όσο οργανωμένος και να είναι ο νέος πλανήτης, τίποτα δεν σου θυμίζει ποτέ την πατρίδα σου. Την «χτυπημένη» από εκδίκηση και συνεχόμενες καταστροφές, και όλες από τον άνθρωπο!

Οι υπολογιστές του διαστημόπλοιου έτοιμοι, οι αστροναύτες σε θέση «μάχης» και μία αύρα γαλήνης και αποφασιστικότητας να αιωρείται. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει, η φλόγα των καυσίμων βάφει την ατμόσφαιρα της Λίλιθ με όλες τις αποχρώσεις του πορτοκαλί, δίνοντας της μια αίσθηση νίκης και χαράς. Σε διακαναλική μετάδοση, ο λαός παρακολουθεί με αγωνία την έναρξη πτήσεως και ένα αίσθημα υπερηφάνειας κυκλώνει ακόμα και τους πιο δύσπιστους γι αυτό το ταξίδι. «Άραγε, τι να σκέφτονται όλοι αυτοί Μάικλ; Την χαμένη πατρίδα τους; Τους ανθρώπους που έμειναν στη Γη και δεν μας ακολούθησαν; Τι, άραγε;» μονολογούσε συνεχώς η Τζέιν, η μόνη από την οικογένεια της που πήρε την απόφαση να μεταναστεύσει για να σωθεί από τον κατακλυσμό. Οι υπόλοιποι, όπως και σε όλο τον πλανήτη Γη, ήσαν δύσπιστοι. Μιλούσαν για σενάρια επιστημονικής φαντασίας, δεν έβλεπαν τι έρχεται… «Τζέιν, νομίζω ότι σκέφτονται πλέον μόνο την επιστροφή. Ξέρουν ότι, ότι έμεινε πίσω δεν θα είναι το ίδιο από δω και πέρα. Αλλά θέλουν να γυρίσουν πίσω και να συνεχίσουν την ζωή στη Γη».

Κάπως έτσι ξεκίνησε το σημαντικό και μεγάλο ταξίδι των επιστημόνων της Λίλιθ, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους και την σκέψη να βρουν τις απαντήσεις που ψάχνουν μιας και κατά την μεγάλη καταστροφή κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος τι πραγματικά συνέβηκε, αλλά μόνο όσοι ήσαν παρόντες δηλαδή ο Τιμολέων και το πλήρωμά του. Έπειτα από έναν ολόκληρο μήνα, που ισοδυναμεί με δύο γήινους, το «Ίρις» πλησίασε τη Γη και αυτή τη φορά δεν ήταν δύσκολο να βρει έδαφος να προσγειωθεί καθώς τα νερά είχαν υποχωρήσει αισθητά από την προηγούμενη φορά. Μία γαλήνη βασίλευε στον άδειο πλανήτη. Εκεί που πλέον τα δέντρα και η πρασινάδα κάνουν πάρτυ χωρίς να υπάρξει κίνδυνος κανείς να τα καταστρέψει. Από το μεγάλο εχθρό, τον άνθρωπο, είχαν σωθεί και κάποια είδη ζώων, ψαριών και πουλιών. Και αυτά ανέμελα ζούσαν ευτυχισμένα. Θαρρείς και τα έβλεπες να χαμογελούν που απαλλάχτηκαν από την παλιά ζωή τους, κανείς δεν τα κυνηγά πλέον για να τα κάνει γούνα ή απλά να τα σκοτώσει. Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι άνθρωποι που πάτησαν τη Γη, όπως πάτησαν κάποτε κάποιοι άλλοι για πρώτη φορά τη Λίλιθ. Το συναίσθημα του πρώτου βήματος στον νέο πλανήτη η ίδια αλλά οι συνθήκες κατά πολύ διαφορετικές. Η Λίλιθ δεν παύει να είναι ένας κατά ποσοστό 60% τεχνητός πλανήτης, στη Γη είναι όλα φυσικά : το οξυγόνο, ο αέρας, τα δημιουργήματα του Θεού. Όλα έχουν τον δικό τους ρόλο και σκοπό, δεν άλλαξαν τον πλανήτη για να τον προσαρμόσουν στα δικά τους δεδομένα, δεν τον κατέστρεψαν.

«Νοιώθω σαν να ζούσα εδώ πάντα» αναφώνησε με παράπονο η Τζέιν. «Εγώ νομίζω πως πρέπει να φέρουμε τους πομπούς αναζήτησης για να τελειώσουμε χωρίς προβλήματα αυτή τη φορά, κυβερνήτα» απάντησε σε σκληρό τόνο ο Μάικλ. Και είχε δίκιο. Την προηγούμενη φορά χάθηκε πολύτιμος χρόνος στην εξερεύνηση του πλανήτη και του τι έχει απομείνει από την αναζήτηση του πληρώματος του Τιμολέων. Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες, τελείωσαν τα εφόδια και η «Ίρις» γύρισε πίσω άκαρπη. Αυτή τη φορά όμως το πενταμελές πλήρωμα της, είναι αποφασισμένο να βρει την άκρη του νήματος.

Περνούν οι μέρες και οι πομποί δεν έχουν εντοπίσει άνθρωπο παρόλα τα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει στο έδαφος που έχει αναδυθεί από την θάλασσα και φαντάζει καθάριο και γυαλιστερό στο φως του Ηλίου. Νέο έδαφος, σαν να έκανε την εμφάνιση του στον πλανήτη μόλις τώρα. Ξαφνικά, ένα θόρυβος σπάει την γαλήνη που έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην ατμόσφαιρα. Είναι ένας πομπός που «αντιλαμβάνεται» κίνηση ανθρώπου και προσπαθεί να εντοπίσει την ακριβή θέση του. Όλοι αρχίζουν να τρέχουν χωρισμένοι σε δύο ομάδες για να καλύψουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα μεγάλη επιφάνεια.

Μία αντρική και κουρασμένη φωνή διαπερνά τον ουρανό «Εδώωωω είμαστε. Ακούει κανείς;». Η ομάδα του Μάικλ επικοινωνεί άμεσα με την ομάδα της Τζέιν και βαδίζουν πλέον όλοι τους προς την ίδια κατεύθυνση. Η καρδιά τους πάει να σπάσει, ένα αίσθημα νίκης τους έχει κατακλύσει καθώς όλο και πλησιάζουν στο σημείο που εντοπίστηκε άνθρωπος επιζών από τον μεγάλο κατακλυσμό. Και εκεί στο βάθος, τους βλέπουν. Δύο νεαροί μελαχρινοί άντρες, εξαθλιωμένοι να τους φωνάζουν συνεχώς σαν να φοβούνται ότι παρόλο βρέθηκαν θα χαθούν ξανά. Μόλις το πλήρωμα του «Ίρις» πλησιάζει τους δύο επιζώντες, αυτοί ξεσπούν σε κλάματα. Συγκινημένοι καθώς είχαν να δουν άνθρωπο για ένα ολόκληρο έτος. Έβλεπαν μόνο βυθισμένες πολιτείες και συντρίμμια να αναδύονται από τη θάλασσα μαζί με το παλιό γνώριμο έδαφος που κάποτε ήταν γεμάτο ανέμελους ανθρώπους που δεν ήξεραν τι τους περίμενε. Μάλλον, ήξεραν αλλά δεν ήθελαν να το παραδεχτούν!

«Ψάχνουμε τον Τιμολέων. Εσείς πρέπει να είστε μέλη του πληρώματος του. που βρίσκεται;»  ρώτησε βυθισμένη στην αγωνία η Τζέιν. Ο νεαρός άντρας, πήρε μια βαθιά στενάχωρη ανάσα και με δάκρυα στα μάτια ξεδίπλωσε όλη την ιστορία, ότι συνέβηκε εκείνον τον χρόνο που άλλοι αποφάσισαν να μείνουν στη Γη και άλλοι να φύγουν στη Λίλιθ.

«Όλα άρχισαν εκείνη την ημέρα που όλοι ξέραμε από πριν τι θα συμβεί. Την ημέρα που οι άνθρωποι του πνεύματος υποστήριζαν πως βάσει μαγνητικών πεδίων θα συμβεί μία μεγάλη καταστροφή, που θα φέρει ριζικές αλλαγές στον πλανήτη Γη όπως τον ξέραμε. Εσείς που είχατε προνοήσει, γλυτώσατε. Οι διαμένοντες εδώ, γνώρισαν τον τρόμο από την εκδίκηση της θάλασσας, η δύναμη της σάρωσε τα πάντα. Θαρρείς και έβλεπες τον Ποσειδώνα να χτυπάει με δύναμη την Τρίαινα του σηκώνοντας κύματα χιλιομέτρων. Σαν να είναι ο σύμμαχος της φύσης που τόσο εκδικήθηκε η φυλή μας τόσα χρόνια χωρίς σταμάτημα και να θέλει μόνο να καταστρέψει. Εμείς μαζευτήκαμε στην υπερσύγχρονη κιβωτό, όπως είχαμε σχεδιάσει, αλλά δυστυχώς ούτε και αυτή έβγαλε εις πέρας την αποστολή της…». «Δηλαδή, διαλύθηκε; Πως, που γιατί» αναφώνησε η Τζέιν έντρομη!

«…. Μη βιάζεσαι, θα σου πω όλα όσα συνέβησαν. Μάλλον όσα θυμάμαι. Γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο υπάρχει στη μνήμη μας ένα μεγάλο κενό.

Λίγο πριν την ημέρα που άρχισε η καταστροφή, οι κυβερνώντες όλου του κόσμου αποφάσισαν να συγκεντρώσουν την ανθρωπότητα σε κάποια, ασφαλή κατ’ αυτούς, σημεία διαμονής. Και αυτοί τους πίστεψαν, όπως τους πίστευαν τόσα χρόνια χωρίς να ερευνούν καμία συνθήκη και μη διαβάζοντας την ιστορία της ανθρωπότητος. Δεν ακολούθησαν την πορεία σας αλλά χλεύαζαν και εμάς. Μας έλεγαν τρελούς που θα μπαίναμε να ζήσουμε σε ένα υπερσύγχρονο πλοίο για να σωθούμε.

Πόσο γελάστηκαν. Όλοι τους γνώρισαν την μανία της φύσης. Είδαν το γαλάζιο χρώμα της θάλασσας να μετατρέπεται σε μαύρο βγάζοντας αφρούς από την δύναμη καταστροφής. Είδαν την ατμόσφαιρα να φοράει το γκριζο-μαύρο πέπλο της και να κυκλώνει ότι έβρισκε μπροστά της, χωρίς να κάνει καμία εξαίρεση. Τόσο δυνατά ήταν τα κύματα που την τελευταία, ευτυχώς για μας, μέρα έσπασε ένα σημείο της κιβωτού και αυτή βυθίστηκε. Μόνο εμείς οι δύο καταφέραμε να σωθούμε. Οι υπόλοιποι δεν τα κατάφεραν, ούτε ο αρχηγός μας…».

«Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο Τιμολέων δεν ζει. Αλλά ούτε και οι υπόλοιποι 298» διέκοψε ο Μάικλ.

«…. Αυτά είναι τα αναμενόμενα σε εσάς γεγονότα. Υπάρχουν και άλλα πολλά που δεν φαντάζεστε ότι θα μπορούσαν να συμβούν». «Δηλαδή;» Ρώτησε με απορία η Τζέιν. «Οι κυβερνώντες..» συνέχισε «.. μας πρόδωσαν. Είχαν κανονίσει κάπως διαφορετικά την διάσωση τους. Δεν περίμεναν από εσάς τους λίγους να τολμήσετε την απόβαση στη Λίλιθ. Από πολλά χρόνια πριν είχαν οργανώσει την αποικία τους στον Άρη. Εκεί θα ζούσαν μόνο οι συγκεκριμένοι και μόλις η καταστροφή σάρωνε την ανθρωπότητα θα επέστρεφαν θριαμβευτές να ζήσουν μόνοι τους στη Γη. Τώρα θα αναρωτιέστε πως εμείς τα μάθαμε αυτά. Λίγα χιλιόμετρα δεξιά μας βρίσκονται κάποιες ψηλές πέτρες που ανέφεραν από παλιά να κρατηθεί ο πληθυσμός της Γης κάτω από τα 500 εκατομμύρια. Αυτές οι πλάκες διορθώθηκαν από κάποιους πριν τον κατακλυσμό και πλέον αναγράφουν το εξής : εμείς, οι λίγοι «φοίβοι» θα μείνουμε εδώ να κυριεύσουμε αυτόν τον πλανήτη και μετέπειτα ολόκληρο το Ηλιακό σύστημα».

Οι πέντε αστροναύτες αποσβολωμένοι, δεν πιστεύουν στα αυτιά τους. Πάντα υπήρχαν θεωρίες συνομωσίας αλλά δύσκολα κάποιος τις πίστευε. Και τώρα, να. Εδώ ξετυλίγεται ένα μεγάλο μυστήριο, που πριν από κάποια χρόνια φάνταζε ταινία επιστημονικής φαντασίας σαν αυτές που πρόβαλε το σινεμά.

«Πρέπει να ετοιμαστούμε για την επιστροφή στην Λίλιθ, σύντροφοι. Δεν μπορούμε να ρισκάρουμε παραπάνω μέρες με δύο επιπλέον άτομα και με λιγότερα εφόδια» κατάφερε να επαναφέρει την συζήτηση στο σήμερα ο Μάικλ.

«Το ξέρω» αναφώνησε ο επιζών, «θα έρθουμε μαζί σας. Σας περιμέναμε εδώ και ένα χρόνο και πάντα φοβόμασταν μήπως γυρίσουν πίσω στη Γη, αυτοί πρώτοι. Ευτυχώς ήρθατε. Αλλά… Είμαστε έτοιμοι να κατοικήσουμε πάλι σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη χωρίς να τον καταστρέψουμε; Είμαστε έτοιμοι όταν γυρίσουμε, να τους πολεμήσουμε σωστά και να είμαστε εμείς οι νικητές;». Όλοι έμειναν σιωπηλοί, κανείς δεν απάντησε. Όλοι ήξεραν πως η πορεία τους για την συνέχιση της ανθρωπότητος μέχρι τον πέμπτο κατακλυσμό θα ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Το ήξεραν. Είχαν μαζί τους στη Λίλιθ τα σημαντικότερα έργα των κορυφαίων επιστημόνων της Γης. Και αποφασισμένοι για την προετοιμασία των γενεών για την επόμενη μάχη, ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής!!!

 

 

 

 

 

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: