Skip to content

Διήγημα : Το χιονισμένο μονοπάτι

Ιανουαρίου 8, 2016

Το νερό στην σταθερή εκδοχή του φαντάζει ακίνητο και από διάφανο μετατρέπεται σε λευκό. Όπου ακουμπάει και ότι αγκαλιάζει το αλλάζει, χάνονται τα χρώματα και οι πινελιές της παλέτας της φύσης και όλα φαντάζουν στο χρώμα που μέσα του εμπεριέχει όλα τα χρώματα. Το απέραντο λευκό, που όσα χιλιόμετρα και να ταξιδέψεις μαζί του, σου φαίνεται ατελείωτο.

Έχει παραδοθεί το μικρό δρομάκι που οδηγεί στην κορυφή, στο λευκό πέπλο της φύσης που ξεκουράζεται μέχρι να ανθίσει. Αλλά ο μοναχικός ταξιδιώτης μοιάζει να μην ενδιαφέρεται από την μονοτονία του λευκού. Σαν να διασκεδάζει το χειμωνιάτικο ταξίδι του προς την κορυφή γιατί γνωρίζει πως όταν την κατακτήσει την κορυφή ο δρόμος της επιστροφής θα είναι ανοιξιάτικος, γεμάτος χρώματα και ευωδιές. Σαν ο στόχος να είναι περικυκλωμένος από αισιοδοξία και μελλοντική ανακούφιση. Όσο και να φυσάει ο βοριάς, παρασύροντας τα τελευταία δείγματα της νεκρής φύσης, όσο και να δυναμώνει είναι θέμα χρόνου να αλλάξει το τοπίο και να φορέσει την ανοιξιάτικη φορεσιά του.

Κάθε ανηφορικό βήμα και μία σκέψη. Και ο στόχος ο ίδιος – η κατάκτηση της κορυφής! Ο ταξιδιώτης είναι κουρασμένος αλλά σίγουρος πως αυτή η διαδρομή είναι ανάγκη για την δική του προσωπική εξιλέωση. Όπως τότε πριν αρκετά χρόνια που αυτό το μονοπάτι τον στιγμάτισε και ορκίστηκε στον εαυτό του πως όταν βρεθεί σε δυσκολία θα το επισκεφθεί, θα το διαβεί για να δώσει δύναμη στο είναι του!!! Οι ώρες περνούν βασανιστικά και καθώς το υψόμετρο ανεβαίνει, η θερμοκρασία πέφτει. Η δυσκολία αλλά και η θέληση μεγαλώνουν. Η κούραση αλλά και η επιτυχία είναι όλο και πιο κοντά. Ο στόχος όμως είναι μόνο ένας : κορυφή ίσον επιτυχία, γιατί στην κορυφή βρίσκεται ένας φίλος που περιμένει εκεί σταθερά. Τον αγκαλιάζει το χώμα και το χιόνι χωρίς να μπορεί να αλλάξει θέση. Είναι σταθερός και περιμένει…

Άνθος ανύπαρκτο, φύλλα πεσμένα, μόνο ο κορμός στέκεται αναμένοντας το λευκό να υποχωρήσει. Είναι η στιγμή που φτάνει ο ταξιδιώτης στο πιο ψηλό σημείο για να αντιμετωπίσει τον άλλο του εαυτό και ταυτόχρονα να φροντίσει τον ταλαιπωρημένο από το χειμώνα φίλο του. Αυτόν τον φίλο του που περιμένει εκεί σταθερά όλο το χρόνο χωρίς να υπολογίζει της αντιξοότητες που του επιφυλάσσει η φύση.  Γιατί έχει φιλοσοφήσει την σημασία του χειμώνα, του διαστήματος αυτού που η φύση κάνει διάλλειμα από τον ήλιο και το καλοκαίρι για να συλλογιστεί κλεισμένη στον εαυτό της και να βγει ακόμα καλύτερη. Ακριβώς το ίδιο πράττει και ο ταξιδιώτης που διασχίζει το δύσβατο, λευκό μονοπάτι. Για να εκτιμήσουμε τον ήλιο και τη ζωή πρέπει να βιώσουμε τον χειμώνα όπου η φύση κοιμάται.

Φτάνοντας στην κορυφή ο αέρας αν και κρύος σταματάει να τον τρυπάει, η ματιά του απεγκλωβίζεται από το απέραντο λευκό πέπλο. Ο ταξιδιώτης αγκαλιάζει το λουλούδι, νοιώθει την ενέργεια της άνοιξης που έρχεται προσεχώς και αγαλλιάζει. Επιτυγχάνει άλλο ένα στόχο με αντίπαλο τον εαυτό του. Και ο χειμώνας από εχθρός γίνεται σύμμαχος και φίλος της «νέας» του προσωπικότητας. Και το μονοπάτι περιμένει ντυμένο στα λευκά τα βήματα του επόμενου ταξιδιώτη, αναμένει να ακούσει καινούργιες ιστορίες που θα γιατρέψει όσο διαρκεί ο χειμώνας…

xioni10122010

????????????????????????????????????

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: