Skip to content

αρκετά με τις πληροφορίες

Ιουνίου 26, 2009

         πληροφορίεςΞυπνάμε το πρωί. Ετοιμάζουμε τον καφέ μας τον οποίο έχουμε επιλέξει ανάμεσα σε δεκάδες διαφορετικές μάρκες. Έπειτα ανοίγουμε την ντουλάπα και ψάχνουμε τι θα φορέσουμε ενώ ταυτόχρονα ανοίγουμε τηλεόραση ή ραδιόφωνο για να απορροφήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για το οτιδήποτε, τον καιρό, την κίνηση, τα τελευταία νέα κτλ. Και φυσικά πηγαίνουμε στην δουλειά για να βγάλουμε περισσότερα χρήματα, για να αγοράσουμε περισσότερα πράγματα τα οποία έχουμε επιλέξει ανάμεσα από εκατοντάδες επιλογές. Όλο περισσότερα, περισσότερα, περισσότερα. Είμαστε όμως ευτυχείς;

       Δεν πρόκειται για σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας αλλά για το σύνδρομο που έχει ονομαστεί «σύνδρομο πληροφοριακής κόπωσης». Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα τελευταία χρόνια βομβαρδιζόμαστε με τόσες πολλές πληροφορίες που ο εγκέφαλος μας αδυνατεί να επεξεργαστεί όχι μόνο λόγω του όγκου των, αλλά και γιατί συνήθως οι περισσότερες από αυτές τις πληροφορίες δεν μας αφορούν, και εμείς επιμένουμε να τις «ρουφάμε» σαν σφουγγάρι. Πόσα κανάλια θυμόμαστε οι περισσότεροι από όταν είμαστε στην εφηβεία; Οι τριαντάρηδες θυμούνται δύο κρατικά κανάλια, δυο ιδιωτικά, λίγους σταθμούς (από τους οποίους λίγοι «έπιαναν σήμα» παντού), και κάποια περιοδικά και εφημερίδες. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται μόνο δύο κανάλια και ακόμα λιγότερα περιοδικά. Σήμερα όμως; Πληθώρα καναλιών, σταθμών, περιοδικών και εφημερίδων με οποιαδήποτε θεματική ενότητα, αλλά και τον «σημαιοφόρο» των πληροφοριών το ίντερνετ. Φυσικά όλα αυτά είναι προς διευκόλυνση μας, αλλά αυτό συμβαίνει όταν ασχολούμαστε μόνο με αυτά που μας ενδιαφέρουν και όχι με τα πάντα. Λογικό είναι, πρέπει να συλλέγουμε τις απαραίτητες για εμάς πληροφορίες και για να τις επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας και για να έχουμε χρόνο να απολαύσουμε τις μικρές καθημερινές χαρές. Δηλαδή δεν θα χαθεί ο κόσμος αν δεν ξεκοκαλίσουμε όλο τον ημερήσιο τύπο και όλες τις εκπομπές στα κανάλια. Ούτε επίσης θα συμβεί κάτι αν δεν αγοράσουμε κινητό με χωρητικότητα χιλιάδων τραγουδιών. Τι να τα κάνουμε; Υπάρχει περίπτωση να ακούσουμε χιλιάδες τραγούδια από το κινητό μας; Όχι βέβαια, αυτό θα ήταν αδύνατον.

      Το ίδιο συμβαίνει και με τα υλικά αγαθά. Ποιος ο λόγος η γκαρνταρόμπα μας να θυμίζει βεστιάριο ηθοποιού όταν τα περισσότερα από αυτά δεν τα φοράμε πάνω από τρεις φορές τη σεζόν; Και όχι μόνο αυτό, αλλά και σε λίγο καιρό αργότερα δεν μας κάνουν λόγω ότι δεν είναι της μόδας. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν. Ευτυχείς δεν θα είμαστε αν έχουμε 100 ζευγάρια παπούτσια, αλλά αν μπορούμε να απολαύσουμε τις μικρές χαρές της καθημερινότητας. Μπορεί να φαντάζεται εύκολο αλλά για πολλούς δεν είναι, γιατί πολύ απλά έχουν χάσει το νόημα. Το νόημα της ζωής δεν είναι να ζούμε για να δουλεύουμε αλλά να δουλεύουμε για να ζήσουμε. Βέβαια αυτή είναι και η παγίδα που πέφτουν οι περισσότεροι χρησιμοποιώντας το πλαστικό χρήμα, δηλαδή την πιστωτική κάρτα. Και μετά δουλεύουν για να πληρώνουν τόκους και πάει λέγοντας. Δεν χρειάζεται (εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων) να αποκτήσουμε κάτι τώρα, μπορούμε και να κάνουμε λίγη υπομονή να μαζέψουμε τα χρήματα και να το αγοράσουμε χωρίς να μας τοκίσει η τράπεζα (ο λεγόμενος, από πολλούς, νόμιμος τοκογλύφος). Παλαιότερα πως μπορούσαμε και ζούσαμε με λιγότερα ευτυχείς και τώρα φτάνουμε σε ρυθμούς σύγχρονης δουλείας καθοδηγούμενοι από την απληστία; Ο υπερκαταναλωτισμός  δεν είναι ποτέ για καλό.

       Ας εγκαταλείψουμε λοιπόν το υπερεγώ μας και ας επιστρέψουμε στο εγώ. Για να μπορούμε να ελέγχουμε την κατάσταση χωρίς γκουρού αυτογνωσίας και δεκάδες βιβλία ψυχολογίας. Οι βασικές ανάγκες είναι συγκεκριμένες, έχοντας αυτές σταδιακά μπορούμε να αποκτήσουμε και κάποια πράγματα που μας ενδιαφέρουν και όχι οτιδήποτε κινείται. Αρκετά με τις πληροφορίες λοιπόν, κρατάμε λίγα και καλά για να έχουμε περισσότερα και να ζούμε καλύτερα. 

(21/6/2009)

 δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα «παρατηρητής» στις 24/6/2009 Αρ.Φ. 793

 

Wake in the morning. Prepare the coffee that we have to choose between dozens of different brands. Then open the closet and look what they wear while opening TV or radio to absorb as much as possible about anything, weather, traffic, latest news, etc. And of course going to work to get more money for to buy more things which we have chosen from among hundreds of choices. Increasingly more, more, more. But are we happy?

        This is not science fiction movie script, but the syndrome is called «information fatigue syndrome». What does this mean that in recent years bombarded with so much information our brain can not process not only because of the volume, but usually because most of this information does not concern us, and we insist on the «suck» as sponge. How many channels remember most when we are in puberty? The thirty remember two state channels, a private, a few stations (of which few «had brand» everywhere), some magazines and newspapers. The largest recall only two channels and even fewer magazines. But today? Many channels, stations, magazines and newspapers in any topic, and the «bearer» internet information. Of course all this is easier, but what happens when we deal only with what interested us and not everything. It is reasonable, you must collect the necessary information for us to process our brain and to have time to enjoy the small daily pleasures. That will not be lost if we do not read everything all daily newspapers and broadcasts all the channels. Nor would happen if something does not buy a mobile with a capacity of thousands of songs. What to do with it ? Will you listen to thousands of songs from your mobile? Of course not, it would be impossible.

       The same applies to material goods. Why the coat to remind our wardrobe actor when most of them do not wear more than three times a season? And not only that, but at some time later we do not because it is fashionable. Let us seriously then. We will not be happy if we have 100 pairs of shoes, but if we can enjoy the small joys of everyday life. Can easily imagine, but for many there are, quite simply because they have lost the meaning. The meaning of life is to live to work and not work to live. Certainly this is the trap that most fall using plastic money, or credit card. And then work to pay interest and so on. There is no need (except individual cases) to get something now, we can and must do a little patience to gather the money to buy without our tokisei the bank (called by many, legitimate money lender). Previously I could and lived on less happy, and now reach speeds of modern slavery led by greed? The overcomsumption is never good.

        Let us abandon then our yperego and come back to ego. To be able to control the situation without self-guru and dozens of books in psychology. The basic needs are specific, having them gradually and we can get some things that interest us and not move anything. Enough of the information, therefore, hold little good to have more and live better.

(21/6/2009)

  published by the newspaper «Observer» on 24/6/2009 Ar.F. 793

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: